Alweer op de helft

Zaterdagochtend 9.00 uur. Om 7.15 uur wakker, het doordeweekse ritme (om 6.00 uur opstaan) zit er al aardig in ;)
Vandaag een bewolkte dag dus mooi de tijd om een bericht te schrijven.
De tijd vliegt echt voorbij en wat is er veel gebeurd!
 
Graag wil ik stilstaan bij de mensen die I Care tot een succes maken.
Allereerst zijn er Denise en haar man die de organisatie hebben opgericht.
Naast de preventie, het straatteam en shelter is er de rehab, waar jongens vanaf de straat naar toe gaan. Zij worden o.a. getraind in social skills en omgaan met agressie.
Na 3 maanden rehab zijn ze klaargestoomd om naar de I Care huizen te gaan. Er zijn 3 huizen met 3 huismoeders en 2 huisvaders. De huizen liggen in een community op ongeveer 10 minuten afstand van school. Aangezien de school tussen de suikerrietvelden ligt, is het niet veilig om daar lopend naar toe te gaan. Dankzij Xolani komen zowel de jongens als Brie, Jelle (medevrijwilliger) en ik elke dag weer veilig thuis.
Op school nemen Jill, Sandy, Nicola, Aimable en Brie het lesgeven voor hun rekening. Er zijn 2 klassen. Ik sta samen met Brie in class 2, waar de jongens het alfabet leren en leren lezen. Hierna stromen ze door naar class 1. Wanneer de jongens deze hebben doorlopen en/ of 18 jaar zijn, wordt samen met hen gezocht naar een baan. I Care zit er voor hen op.
 
Naast school hebben de jongens op maandag en vrijdag surfen, donderdag zwemmen, vrijdag youth club, zaterdag voetbal en op zondag kerk.
Aangezien sport & spel heel belangrijk is, hebben Jelle en ik ervoor gekozen om voortaan op woensdagmiddag een activiteit te organiseren. Volgende week staat basketbal op het programma, ik ben benieuwd!
 
Tot nu toe ben ik iedere zaterdag bij de jongens geweest. We hebben 2 keer een braai (BBQ) gehad en ik ben bij het voetbal gaan kijken.
De voetbalwedstrijd was een hele belevenis! De lijnen worden aangegeven met her en der een tas of steen. De grensrechter heeft een plastic stok met lege broodzak als vlag.
Aangezien er te weinig tenues zijn, verscheen de wisselspeler in ondergoed. De speler die eruit kwam, moest eerst zijn tenue uittrekken, voordat er een wissel kon plaatsvinden. Helaas zijn er ook te weinig schoenen, waardoor een aantal jongens blootsvoets spelen.
De jongens hebben met 3-0 verloren.  
 
Elke keer als ik bij hun ben, merk ik dat het genoeg is om alleen maar aanwezig te zijn. De jongens genieten van de aandacht, zijn blij en dankbaar dat je interesse in hen toont.
En wat is het heerlijk om bij ze te zijn! Ik voel me echt bevoorrecht dat ik iets bij mag dragen aan hun ontwikkeling. Ondanks het verleden, zie je altijd een lach op hun gezicht!
 
Helaas gebeuren er ook mindere dingen: 1 van de jongens is door I Care naar huis gestuurd.
De beslissing was snel genomen. Toen we ’s ochtends de jongens gingen ophalen om naar school te gaan, stapte hij niet in. Ik wist toen nog niet dat hij die dag naar huis ging. Hij klopte op het raam van de bus en zwaaide naar mij en ja, dat was ons afscheid…
Ik ga proberen te regelen dat ik een keer mee op huisbezoek kan, zodat ik hem alsnog een knuffel kan geven en wat bemoedigende woorden kan influisteren.
 I Care heeft in het kader van nazorg afspraken gemaakt, zoals zorg dragen voor voldoende voedsel, het regelen van een nieuwe school e.d.
Hij heeft inderdaad iets gedaan wat absoluut niet kan, maar mijn inziens wordt hij hiermee niet geholpen. De kans is groot dat hij thuis wegloopt en weer op straat terechtkomt. En zijn gedrag zal hiermee niet veranderen. Erg dubbel dus. 
AANVULLING: Zoals verwacht is hij weggelopen. I Care is de straat opgegaan om hem te zoeken. Hij is gevonden, maar weigert naar huis terug te gaan. Hierdoor kan in het kader van nazorg ook geen counseling plaatsvinden. Ik betreur dit ten zeerste, omdat hiermee een verandering in zijn gedrag en dus hoop op een betere toekomst uitblijft. 
Het is zijn keuze en hoe lastig ook, ik zal me erbij neer moeten leggen.

Ondanks de winter is het overdag toch nog zo’n 20 graden. ’s Ochtends en ’s avonds heb je een vest nodig en de avond valt vroeg: rond 17.30 uur is het donker.
Vorige week zondag ben ik met een aantal vrijwilligers van Bobbi Bear (een ander project van Be More) naar Durban geweest. We hebben daar dolfijnen gespot. Echt super om deze dieren naast en onder de speedboot te zien zwemmen! Verder genoten van het lekkere weer en eten ;)
 
Zoals jullie kunnen lezen, verveel ik me geen moment. Ik vind het heerlijk om met de jongens bezig te zijn, zowel op school als thuis. De mensen, de cultuur, de taal…
Toen ik in het vliegtuig zat, had ik het gevoel dat ik thuiskwam. Ja, Zuid Afrika heeft écht mijn hart gestolen!